Главные новости
Главная / Маданият / Тожикча шерлар
<

Тожикча шерлар

Дӯст ҳақида тожикча шеър

Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст,
Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст.

Дар дӯстй мулоҳизаи маргу зист нест,
Душман беҳ аз касе, ки намирад барои дӯст.

Ҳошо , ки ғайри дӯст кунад ҷо ба чашми ман,
Дидан наметавон дигареро ба ҷои дӯст.

Аз дӯст ҳар ҷафо, ки расад ҷои миннат аст,
Зеро, ки нест ҳеҷ вафо чун ҷафои дӯст.

Бо дӯст ошно шуда, бегонаам зи халқ,
То ошнои ман набувад ошнои дӯст.

Дар халқаи сагони дараш меравам, ки боз
Аҳбоб сар занад ба гирди сарои дӯст.

Дасти дуо кушод Ҳилолӣ ба ҳазратат,
Яъне ба даст нест маро ҷуз дуои дӯст.

tojik-soniya

Она ҳақида тожикча шеър

Модарам мегуфт доим вақти хоб:
«Хоб кун, албатта, бо паҳлуи рост!
Он ҳама коре, ки ният мекунӣ,
Сар бикун бо қувваи бозуи рост.

Нонро доим ба дасти рост гир,
Пӯш аввал остини ростро,
Гар бибандӣ аҳд, дасти рост деҳ,
Дасти чап не хайр дорад, не бақо».

Хурд будам, бехабар будам ҳанӯз:
Фарқ байни дасти чаппу рост чист?
Хоб кардан, сер будан муддао,
Муддао дар дасти чаппу рост нест.

Баъд фаҳмидам, муроди модарам
З-ин насиҳатҳош дигар будааст:
Бо чунин панду насиҳатҳо ба ман
Ростиро тарбият бинмудааст.

Ота / Дада ҳақида тожикча шеър

Кош, рӯзе меҳмони ман шавӣ,
Меҳмони духтари худ эй падар!
Кош бо дидори худ равшан кунӣ
Хонадони духтари худ, эй падар!

По бимон бар остони духтарат,
Дур аз гардан фикан ин гуна нанг.
Гарчӣ даргоҳи писар бошад кушод,
Ошёни духтарат ҳам нест танг.

Оҳ, дар роҳат ду чашмам чор шуд,
Кош оӣ аз дари ман ногаҳон.
Аз сарат пошида меҳри хешро,
Пойандози ту созам ин ҷаҳон.

Тожикистон ҳақида тожикча шеърлар

Тоҷикистон, обу хокам обу хоки поки туст,
Ту маро ҳам ҷои ҷон, ҳам ҷои дил, ҳам ҷои чашм.
Ман қадам ҷун мениҳам, дар зери поям хоки туст,
Гарди хокатро табаррук мениҳам болои чашм.
Гар касе як гарди ту дар баҳру бар гумм мекунад,
Ӯ на гарди хоки покат, балки сар гум мекунад.

То забон бикшоям аз ишқат, маро бикшо забон,
То ба деҳкон чун замини пахта бахшоям сурур.
То ситоям кӯҳу водият чу дарёи равон,
Карда гардон парраҳоро, к-он шавад дарёи нур.
Ишқи ман ҳаргиз набошад дар забон дар сухан,
Баски ишқи ту дамида ҷои ҷонам дадр бадан.

Бодҳо дар пуштаҳо аз меҳри ман хонад суруд,
Мавҷҳо дар рӯдҳо аз ишқи ман хонад ғазал,
Офтоб аз қуллаҳо аз сидқи ман гӯяд дуруд,
Тоҷикистон, баҳри ту, ишқи азизи бебадал.
Ман баландам аз само, то зери гардуни туам,

******************************

Тоҷикистон – мазҳари ман,
Сарзамини камзамин,
Ту саросар кӯҳсорӣ,
Ту саросар сангзорӣ,
Чунки фарзандони ту дар роҳи таърихи дароз
Ҳар куҷо рафтанд, муште хок бо худ бурдаанд.
Чунки фарзандони ту дар ҷустуҷӯи бахти худ
Дар биёбонҳои тафсон дур аз ту мурдаанд.
Ҳар куҷо рафтанд маҳҷуру ғариб
Аз фироқат ҷуфти онҳо нолаю андӯҳ шуд.
Ҷумла дар кӯи ғарибӣ хок гаштанд, эй дареғ,
Орзуҳошон дар ин ҷо санг басту кӯҳ шуд.
Ҳар куҷо рафтанд онон
Ё ба Макка ё Мадина,
Ё ба ғурбат, ё тиҷорат,
Ё гуреза аз ҳама тазвиру кина,
Мушти хокатро ба киса ёдгорӣ бурдаанд.
То агар рӯзе бимиранд аз қазо,
Дар ғарибӣ бекасу беошно,
Хоки ту бошад нишони охирин…
Тоҷикистон! –

Мероси азизи Оли Сомон дорад,
Ин равза, ки ном Тоҷикистон дорад.
Нарм аст чу обу гили дилҳо хокаш,
Мардони тузурги сахтпаймон дорад.

Вандорӣ, борад, бо ҷаҳонист,
Вандорӣ, борад, бо ҷаҳонист.
Вандорӣ, борад, бо ҷаҳонист,
Вандорӣ, борад, бо ҷаҳонист.

Тоҷикистон кишвари хушманзар аст,
Бар сараш дар осмон ҳафт ахтар аст.
Мардумонаш мардуми бонангу ор,
Бо бузургон шуҳраи баҳру бар аст.

Тоҷикистони азизам, кишваи хушманзарам,
Аз дилу ҷонам туро, то ҳаст ҷон, мепарварам.
Ҳастии ту, ҳастии ман решапайванди ҳаманд,
То ки ҳастам, боғи ҳастиро туӣ баргу барам.

Тоҷикистони тӯй дорад, тӯйи истиқлол,
Мекунад ёронӣ ҷонии худ истиқбол.
Мешиносад қадрихудро дар ҳама холл,
месарояд сулҳу ваҳдатро зи иқбол.

Тоҷикистон, ту мулки озодӣ,
Тоҷикистон, ту мулки ободӣ.
Тоҷикистон, ту мулки шодобӣ,
Тоҷикстон, ту худ худододӣ.

Тоҷикистони азизам, манзилам,
Меҳри ту бошад ҳамеша дар дилам.
Обу хоки ту бувад обу гилам,
Ҳар куҷо бошам, ту ҳастӣ ҳосилам.

МАКТАБ ҲАҚИДА ШЕЪР

Чашмаи саршори илм аз остони мактаб аст,
Мурғи масти орзу аз ошёни мактаб аст.
Ақлу дониш, илму ирфон, дафтару меҳри китоб,
Баҳри мо хидматрасон аз ганҷи кони мактаб аст.

Пояи давлат набошад бе маориф устувор,
Давлати поянда хоҳӣ, рӯй бар мактаб биёр.

Бе ҷон ҷасадро қадре набошад,
Ҷисм аст мактаб, ҷон аст мактаб

.Гар набинад мактабу устоду таълиму адаб,
Кас чу ҳайвон мешавад гарчӣ бувад соҳибнасаб.

Партави хусн аст, оре илму ахлоқу адаб.
Бе адаб, бе илм, бе қадр аст ин набвад аҷаб.
Гар набошад даргаҳи мактаб ба тифлон маъҳазе,
Илму ирфон ҳеҷ мегардад, ҳама кас беадаб.

Агар мактаб бихонӣ, бахтиёрӣ
Нахонӣ дар пушаймонӣ бимонӣ.
Бихон, эй ғунчаи боғи ҷавонӣ.
Агар хонӣ, ту доим шодмонӣ.

ДУШАНБЕШАҲР – Тожикча шеър

Чидам гули садбарг зи гулзори Душанбе,
Бурдам ба дари хонаи дилдори Душанбе,
Гуфтам. ки дар ин ҳар варақи ғунча ниҳон аст
Рози ману рози туву асрори Душанбе,
Бар ҳар тарафе менигарам, менигарад гарм
Аз ҳар тарафе чашми сафедори Душанбе.
Ҳар сояи беманзара ҳамсояи ман нест,
Ҳамсояи ман сояидевори Душанбе.
Чун ришатаи дил, риштаи ҷон, риштаи умр аст
Дар гардани ман риштаи тӯмори Душанбе.
Дар сина ба ҷои или ман ҷунбаду ҷунбад
Умре хама гаҳвораи гулдори Душанбе.
Маҳтоб авезон ба сари шохи чанораш,
Фонуси шаби шоири бедори Душанбе.

 

ЭНГ ЯХШИ ТОЖИКЧА ПАНД-насиҳатлар

Чу паймони озодагон бишканӣ,
Нишони бузургӣ ба хок афканӣ.
Надонӣ, ки мардони паймоншикан,
Сутуда набошанд дар анҷуман.

Аз имрӯз коре ба фардо мамон,
Чӣ донӣ, ки фардо чӣ созад замон.
Валекин куну наст хангоми кор,
Ки нанг андар омад чунин рӯзгор,
Чу некӯ нагардад ба як моҳ кор.
Бимонад ба соле кашад рӯзгор.

Дигар гуфт равшанравон касе,
Ки кӯтох гӯяд ба маънӣ басе.
Касеро, ки мағзаш бувад пуршитоб,
Фаровонсухан бошаду деръёб.
Чу гуфтори бехуда бисъёр гашт,
Сухангӯӣ дар мардумӣ хор гашт.

Ки эй марди бодонишу покрой,
Сухангӯю покизаву раҳнамой.
Сухан монад андар ҷаҳон ёдгор,
Сухан беҳтар аз гафхари шоҳвор.

Забон чарбгӯёву дил пурдурӯғ,
Бари марди доно нагирад фурӯг.
Забонро магардон ба гирди дурӯг,
Чу хоҳӣ, ки бахт аз ту гирад фурӯг.

Касе бошад аз бахт хушрӯзу шод,
Ки бошад хамеша дилаш пур зи дод.
Ба ҳар кор фармон макун ҷуз ба дод,
Ки аз дод бошад равони ту шод.
Аз он пас бар он кас кунед офарин,
Ки аз додаш обод бошад замин.

Вафо чун дарахте бувад мевадор,
Куҷо ҳар замоне нав ояд ба бор.
Чи некӯ турост аз вафодор дӯст,
Вафодори аз дӯстон бас накӯст.
Бидорам вафои ту то зиндаам,
Равонро ба меҳри ту огандаам.

Бошқа мин тожикча шеърлар шу сайтга бор http://sherho.sorbon.ru

ТОЖИКИСТОН

Чи дунёест?-зебо Тоҷикистон
Саросар чун гуле дар сунбулистон
Ҳазорон бор гарди гирди олам,
Наёбӣ манзиле чун Тоҷикистон.
Макони кӯҳсор дорад-Бадахшон,
Маконе пур зи оби соф-Хатлон.
Аҷаб зебо-Хуҷанди бостонӣ,
Нишоне аз баҳори шодмонӣ.
Диёри номдодорам,Тоҷикистон.
Янишону ифтихорам,Тоҷикистон!

Ҳаққимизда anvarj63

Яна маълумот

oshiqi6

Хотин ҳақида шерлар

Ӯйга хоты агар бӯлмаса Гулзорлардан гул тополмаймиз. Ертандирга нон ёполмаймиз. Экин экиб ер чополмаймиз. Уйда …